Offshore Investing: What Your R2 Million Allowance Actually Buys You

Ruvan J Grobler • July 24, 2026

Is investing offshore just for people who've given up on South Africa? I get some version of this question a lot, and the honest answer is no. It's really just about not keeping all your eggs in one rand-denominated basket. And it got a lot more relevant this year, because in April 2026 the Reserve Bank doubled the Single Discretionary Allowance from R1 million to R2 million per person, per year. That's a meaningful jump, and it's worth understanding properly before you use it.

Here's how the allowance system actually works. Every South African resident over 18 gets a Single Discretionary Allowance of R2 million a year. No SARS approval, no tax clearance, you just instruct your bank and off it goes, for travel, gifts, or offshore investing. On top of that sits the Foreign Investment Allowance, up to another R10 million a year, but that one needs a SARS Approval for International Transfer first, which comes off your tax compliance status on eFiling. Between the two, that's R12 million per person, per year, without needing special Reserve Bank sign-off. A couple, or a family with adult kids, can add that up quickly.

 

Worth knowing too, this is different from the rand-denominated offshore funds most people already hold through their local platforms. Those use asset swap or feeder structures, and your allowance never actually leaves the country. Direct offshore investing means the money physically converts to dollars, pounds or euros and sits in an account in your own name, offshore. Different animal, different mechanics.

 

Side note: if you've got a retirement annuity, you already have some offshore exposure, Regulation 28 lets retirement funds hold up to 45% offshore. That's real diversification, but it's locked inside a retirement structure with its own rules on access and estate treatment. Using your personal allowance is a completely separate lever, money you actually hold in your own name, offshore, that you can access, restructure or leave to whoever you want without waiting for retirement age.

 

Who actually uses this in practice? Families with kids studying or working abroad. People planning to retire partly offshore, or just wanting a foreign currency buffer for when they travel. Business owners who've built most of their wealth locally and want a real counterweight sitting outside the country. It's rarely about chasing better returns, it's about not having every asset you own exposed to the same risks at the same time.

So why bother with the direct route? Two reasons come up in almost every conversation I have about this: currency, and geography.

On currency, if your salary is in rand, your house is in rand and your whole portfolio is in rand, your entire financial life rises and falls with one currency. Holding some of your wealth in hard currency doesn't mean you think the rand is doomed, it just means you're not betting your whole future on one outcome either way.

On geography, the JSE makes up less than 1% of total global stock market value. Some of the biggest growth stories in the world right now, in tech, in healthcare, aren't listed here at all. Investing offshore isn't a vote against South Africa, it's just access to the other 99%.

 

Now here's a case worth knowing about, because it shows how badly this can go if someone tries to get clever with the rules instead of just following them.

In Singh v South African Reserve Bank, decided by the Pretoria High Court in 2023, an attorney and businessman moved R80 million between local accounts, with about R20 million of it headed for a UK bank account. The problem wasn't the amount, it was how it moved, in R1 million chunks, each one apparently using someone else's Single Discretionary Allowance instead of his own. His bank picked it up and reported it to the Reserve Bank, who placed a blocking order on the remaining R40 million sitting in his account back home. He went to court arguing his bank had approved the transfers, so it must have been fine. The court didn't agree. A bank can't lawfully approve something that breaches exchange control in the first place, and the blocking order stood.

 

If you genuinely need to move more than R2 million a year, that's exactly what the Foreign Investment Allowance is for. It just takes proper paperwork, not creativity.

A few practical things that catch people out:

  1. Your allowance resets every calendar year, it doesn't carry over if you don't use it.
  2. A clean SARS record matters. Outstanding returns or disputes will delay your approval, and it can take up to three weeks even when everything's in order.
  3. Financial institutions want proof of where the money actually came from, especially as the amount grows.
  4. Moving a big amount in one go means you're stuck with whatever the exchange rate happens to be that day, that's a separate risk from the compliance side, and worth thinking through.

 

One more thing, since estate planning is where I spend most of my time. Assets held directly offshore, in your own name, usually fall under the estate administration rules of wherever they're held, not just South Africa's. That can mean your executor needs a foreign grant of probate before anything can be dealt with, on top of the local process. It doesn't mean don't do it. It just means the structure deserves as much thought as the decision to invest offshore in the first place.

 

This is general information, not advice tailored to your situation.

 

Ruvan J Grobler FSA® PGDip (Financial planning)

Woelinge rondom die pensioengeld van regeringsamptenare

September 1, 2026
Die Openbare Beleggingskorporasie (OBK) van Suid-Afrika is ‘n staatsbeheerde batebestuurder wat tans meer as R3 triljoen bestuur namens die Government Employees Pension Fund (GEPF), die grootste pensioenfonds in Afrika. Die OBK is tans in die kollig oor kommer weens bestuur, politieke inmenging en die veiligheid van staatsamptenare se pensioengeld. Nuwe wetgewende verwikkelinge, insluitend die voorgestelde Pension Protection Bill, poog om die OBK se raad te depolitiseer en die fonds se integriteit te beskerm. Kortom, die huidige omstredenheid gaan nie bloot net oor die pensioenfonds self nie, maar veral oor hoe die OBK bestuur word en hoe onafhanklik dit van politieke invloed funksioneer. Die jongste verwikkelinge rondom die OBK blyk ernstig te wees. In Julie vanjaar is die uitvoerende hoof van die OBK, Patrick Dlamini, op voorsorgskorsing geplaas na ‘n fluitjieblaserklag. Verskeie nie-uitvoerende direkteure het ook bedank. Hierbenewens is daar ondersoeke deur die finansiële sektorreguleerder en daarmee saam ‘n hewige debat oor die rol van die minister en die OBK-raad. Hoop is op die DA se Ashor Sarupen, adjunk minister van finansies, geplaas om die nuwe uitvoerende hoof van die OBK te word. In stede daarvan het die ANC vir Seiso Mohai, adjunk minister van beplanning, monitering en evaluering, aangestel asook sewe nie-uitvoerende direksielede. Die GEPF het onlangs wysigings aan sy reëls ingestel, onder meer oor diensjare en oorlewende voordele. Hierdie tegniese aanpassings is belangrik, maar kan die OBK werklik die geld van miljoene werknemers beskerm? Vakbonde en burgerregte organisasies waarsku dat wanbestuur en korrupsie pensioengeld kan dreineer. Wetgewing is nou deur die DA voorgestel, die sogenaamde Pension Protection Bill, wat sal poog om die OBK se raad te depolitiseer. Die voorgestelde wet beoog onder meer onafhanklike aanstellings en ‘n nie-politieke voorsitter. Die hervormingsinisiatiewe kan beskou word as ‘n reaksie op ‘n breër krisis van vertroue. Voorstanders van depolitisering argumenteer dat onafhanklike toesig noodsaaklik is om die OBK se geloofwaardigheid te herstel en korrupsie te beperk. Kritici wys egter daarop dat probleme nie slegs in die samestelling van die raad lê nie, maar ook in die kultuur van bestuur en die gebrek aan konsekwente aanspreeklikheid. Die OBK-situasie illustreer dus die spanning tussen politieke verantwoordbaarheid en institusionele onafhanklikheid in staatsfinansies. Uiteindelik behoort die kernvraag eenvoudig die volgende te wees: Wie se geld is dit? Dit is nie die regering se geld nie. Dit is die aftreegeld van mense wat onderwys gegee, siekes versorg, polisiëring gedoen en ander openbare dienste gelewer het. Hulle het nie hulle pensioenbydraes gemaak om politieke doelwitte te finansier nie. Wanneer politiek, persoonlike belange en beleggingsbesluite in een vloei, is die prys die toekoms van gewone mense. Ten slotte. Die OBK en die GEPF bevind hulle op ‘n kritieke kruispad. Hervormings kan die pad baan na groter deursigtigheid en sekuriteit, maar die sukses daarvan hang af van daadwerklike implimentering en ‘n verbintenis tot goeie korporatiewe bestuur. Die OBK se stabibliteit is nie bloot ‘n tegniese kwessie nie; dit is ‘n toets vir die land se vermoë om groot staatsfondse verantwoordelik te bestuur en die belange van miljoene werknemers te beskerm. Geskryf deur Koos van die Waterberge vir Bovest

Wanneer moet ons met ons kinders oor geld praat?

By PJ Botha • September 1, 2026
Ek het self drie kinders en dink gereeld oor hoe en wanneer ’n mens hulle by die familie se finansies moet begin betrek. Waar trek ’n mens die lyn tussen om vir jou kinders goeie geleenthede te gee en om hulle te bederf? Moet hulle sakgeld ontvang? Moet hulle daarvoor werk, of moet dit gekoppel wees aan die waarde wat hulle skep? En wanneer begin ’n mens met hulle praat oor wat die familie besit en wat hulle moontlik eendag kan erf? Daar is baie verskillende sienings hieroor, en ek is nie seker dat daar net een regte manier is nie. Elke kind en elke familie verskil. Wat vir die een gesin werk, gaan nie noodwendig vir ’n ander werk nie. Waarvan ek wel al hoe meer oortuig raak, is dat ons met ons kinders oor geld móét praat. Die gesprek begin lank voor ’n erfenis Wanneer kinders nog jonk is, hoef die gesprek nie oor die waarde van die familie se beleggings of eiendom te gaan nie. Dit kan bloot begin by hoe geld werk. Hulle kan leer dat ’n mens nie alles kan kry wat jy wil hê nie. Geld word verdien, ’n deel word bestee, ’n deel word gespaar en ’n deel kan gebruik word om ander mense te help. Sakgeld kan ook deel van hierdie leerproses wees. Sommige ouers gee ’n vaste bedrag sodat kinders kan leer begroot. Ander verkies dat kinders daarvoor moet werk of op ’n manier waarde moet skep. Albei benaderings kan waarskynlik werk. Die belangrikste is dat kinders begin verstaan dat geld keuses, verantwoordelikheid en gevolge meebring. Namate hulle ouer word, kan die gesprek ontwikkel. Hulle kan meer leer oor skuld, belasting, beleggings, saamgestelde groei en waarom ’n mens soms vandag iets prysgee om later meer keuses te hê. Dit beteken nie dat ’n mens noodwendig vir hulle presies hoef te vertel hoeveel geld daar is nie. Om kinders finansieel op te voed en om die familie se finansiële syfers bekend te maak, is nie dieselfde ding nie. Wat ons by ouer kliënte sien Hierdie gesprek word belangriker namate ouers ouer word. Ons sien gereeld families waarin die ouers al die finansiële besluite geneem het, terwyl die kinders min weet van hoe die familie se sake gestruktureer is. Die kinders weet dalk nie waar die beleggings gehou word, wie die adviseurs is, wat in die testament staan of wat die plan vir die besigheid, plaas of ander eiendom is nie. Dit raak veral belangrik wanneer daar verskillende bates en verskillende kinders betrokke is. Gaan die besigheid na een kind? Gaan die plaas na ’n ander? Hoe word die ander kinders billik behandel? Is daar genoeg kontant in die boedel om belasting, koste en ander verpligtinge te betaal, of sal bates noodgedwonge verkoop moet word? Dit is nie maklike gesprekke nie. Ons stel dit dikwels uit omdat niemand graag oor afsterwe wil praat nie. Dit voel ongemaklik en ver weg. Die ironie is egter dat ons almal weet dit gaan een of ander tyd gebeur. Ons weet net nie wanneer nie. Maak dit ’n menslike gesprek ’n Familiegesprek oor finansies hoef nie ’n formele vergadering te wees waarin elke bedrag en dokument op die tafel geplaas word nie. Dit kan eenvoudig begin met: “Ons wil hê julle moet verstaan hoe ons sake werk en wat die plan sal wees indien iets met ons gebeur.” Van daar af kan ’n mens verduidelik: Wie die belangrike adviseurs en kontakpersone is. Waar die testament en ander dokumente gehou word. Hoe die beleggings, trust, besigheid of plaas gestruktureer is. Wat met die verskillende bates behoort te gebeur. Wie waarskynlik verantwoordelikheid vir bepaalde sake sal aanvaar. Waarom sekere besluite geneem is. Dit gee kinders ook die geleentheid om vrae te vra en moontlike misverstande uit die weg te ruim terwyl die ouers nog self die redes vir hul besluite kan verduidelik. Begin by die waardes, nie die waarde nie Die belangrikste gesprek gaan waarskynlik nie oor presies hoeveel geld daar is nie. Dit gaan oor die verhaal agter die geld. Hoe is dit opgebou? Watter werk, opofferings en risiko’s was nodig? Watter geleenthede moet dit skep? En watter verantwoordelikheid kom daarmee saam? Goeie boedelbeplanning gaan dus oor meer as ’n testament, belasting en voldoende kontant in die boedel. Dit gaan ook daaroor om die mense wat die bates gaan ontvang, voor te berei vir die verantwoordelikheid wat daarmee saamkom. Ons moet daarom nie net vra: “Wat gaan ons kinders eendag erf?” Ons moet ook vra: “Verstaan hulle wat hulle gaan erf, waarom dit opgebou is en wat ons hoop hulle daarmee sal doen?” Daar is dalk nie een regte manier om met kinders oor geld te praat nie. Maar om nooit daaroor te praat nie, is waarskynlik die grootste risiko van almal.