Living Annuities and Divorce

Ruvan J Grobler • June 30, 2026

A living annuity is a post-retirement income product available to South Africans who've exited a retirement fund — typically a pension, provident, preservation, or retirement annuity fund. Instead of taking the full benefit as a cash lump sum (subject to the usual tax-free and taxable limits), a retiring member can use some or all of the remaining capital to buy a living annuity from a registered long-term insurer.

A traditional life annuity pays a guaranteed income for life in exchange for handing over the capital permanently. A living annuity works differently — more like a structured drawdown account. The contract sits with the insurer, not a fund, so once the policy is in place the member is no longer part of a retirement fund at all; the relationship becomes a contractual one between annuitant and insurer. The underlying investments also belong to the insurer rather than the annuitant, even though the annuitant chooses how the money is invested, usually from a range of unit trusts or similar portfolios on offer.

 

Income is flexible, within limits — annuitants must draw between 2.5% and 17.5% of the remaining capital each year, reviewable annually. That flexibility is useful, but it cuts both ways: there's no pooling of longevity risk the way there is with a life annuity, so drawdowns that are too high, poor investment returns, or simply living longer than expected can deplete the capital. Whatever's left on the annuitant's death goes to the nominated beneficiaries on the policy. It doesn't form part of the deceased estate, and it isn't divided under intestate succession unless no beneficiary was nominated.

It's this combination — contractual rather than fund-based, insurer-owned assets, flexible but unguaranteed income — that creates particular complications when a marriage ends in divorce.

 

Living annuities vs "pension interest"

It's worth separating a living annuity from "pension interest" as defined in the Pension Funds Act 24 of 1956. Since 1 September 2024, pension interest has meant a member's individual account or minimum individual reserve, calculated under the fund's own rules as at the date of the divorce order — this replaced the older definition that used to sit in the Divorce Act 70 of 1979.

Timing is the key issue. Pension interest only exists while someone remains a member of a retirement fund. Once they retire and use the benefit to buy a living annuity, fund membership ends, and what they're left holding is a contractual right to annuity income — not a fund interest. A divorce order simply can't divide or assign a living annuity to a non-member spouse the way it can an active retirement fund benefit.

 

What the Courts Have Said

The Supreme Court of Appeal has dealt with this directly, in ST v CT 2018 (5) SA 479 (SCA) and again in Montanari v Montanari [2020] ZASCA 48. Both confirm that a living annuity is fundamentally contractual: the insurer owns the underlying assets, and the annuitant's entitlement is limited to drawing income within the permitted range, with anything left over going to nominated beneficiaries on death.

That means a living annuity doesn't form part of the annuitant's estate for accrual purposes the way a share portfolio or property would, and because it isn't pension interest, it can't be divided through a divorce order either.

Montanari did add a useful nuance, though: while the capital itself stays out of reach, the right to future annuity income can still count as an asset for accrual purposes. So the annuity can't be split, but its existence — and the income stream it represents — can still shape the overall settlement. That income is also relevant when maintenance is being worked out, which is reason enough to factor it into broader divorce planning.

 

Why Valuation is Tricky

The legal principles are reasonably settled at this point, but putting a number on the right to future annuity income is a different problem altogether — the courts haven't prescribed a methodology for it. The value depends on drawdown choices, investment performance, life expectancy, and inflation, none of which are fixed. Different actuaries working off the same annuity can land on meaningfully different figures, which makes negotiations harder and can leave clients with mismatched expectations going into a settlement.

 

Conclusion

The annuity itself can't be split or transferred, full stop — this is probably the most common misconception clients arrive with. That doesn't make it irrelevant, though: the right to future income can feed into the accrual calculation and into maintenance discussions. Valuation itself sits outside the scope of financial advice, so where a number is genuinely needed, referral to an independent actuary or other suitably qualified expert must be done.

 

This article is for general informational purposes and does not constitute legal, financial, or actuarial advice.

 

Ruvan J Grobler RFP™ (PGDip Financial Planning)

Woelinge rondom die pensioengeld van regeringsamptenare

September 1, 2026
Die Openbare Beleggingskorporasie (OBK) van Suid-Afrika is ‘n staatsbeheerde batebestuurder wat tans meer as R3 triljoen bestuur namens die Government Employees Pension Fund (GEPF), die grootste pensioenfonds in Afrika. Die OBK is tans in die kollig oor kommer weens bestuur, politieke inmenging en die veiligheid van staatsamptenare se pensioengeld. Nuwe wetgewende verwikkelinge, insluitend die voorgestelde Pension Protection Bill, poog om die OBK se raad te depolitiseer en die fonds se integriteit te beskerm. Kortom, die huidige omstredenheid gaan nie bloot net oor die pensioenfonds self nie, maar veral oor hoe die OBK bestuur word en hoe onafhanklik dit van politieke invloed funksioneer. Die jongste verwikkelinge rondom die OBK blyk ernstig te wees. In Julie vanjaar is die uitvoerende hoof van die OBK, Patrick Dlamini, op voorsorgskorsing geplaas na ‘n fluitjieblaserklag. Verskeie nie-uitvoerende direkteure het ook bedank. Hierbenewens is daar ondersoeke deur die finansiële sektorreguleerder en daarmee saam ‘n hewige debat oor die rol van die minister en die OBK-raad. Hoop is op die DA se Ashor Sarupen, adjunk minister van finansies, geplaas om die nuwe uitvoerende hoof van die OBK te word. In stede daarvan het die ANC vir Seiso Mohai, adjunk minister van beplanning, monitering en evaluering, aangestel asook sewe nie-uitvoerende direksielede. Die GEPF het onlangs wysigings aan sy reëls ingestel, onder meer oor diensjare en oorlewende voordele. Hierdie tegniese aanpassings is belangrik, maar kan die OBK werklik die geld van miljoene werknemers beskerm? Vakbonde en burgerregte organisasies waarsku dat wanbestuur en korrupsie pensioengeld kan dreineer. Wetgewing is nou deur die DA voorgestel, die sogenaamde Pension Protection Bill, wat sal poog om die OBK se raad te depolitiseer. Die voorgestelde wet beoog onder meer onafhanklike aanstellings en ‘n nie-politieke voorsitter. Die hervormingsinisiatiewe kan beskou word as ‘n reaksie op ‘n breër krisis van vertroue. Voorstanders van depolitisering argumenteer dat onafhanklike toesig noodsaaklik is om die OBK se geloofwaardigheid te herstel en korrupsie te beperk. Kritici wys egter daarop dat probleme nie slegs in die samestelling van die raad lê nie, maar ook in die kultuur van bestuur en die gebrek aan konsekwente aanspreeklikheid. Die OBK-situasie illustreer dus die spanning tussen politieke verantwoordbaarheid en institusionele onafhanklikheid in staatsfinansies. Uiteindelik behoort die kernvraag eenvoudig die volgende te wees: Wie se geld is dit? Dit is nie die regering se geld nie. Dit is die aftreegeld van mense wat onderwys gegee, siekes versorg, polisiëring gedoen en ander openbare dienste gelewer het. Hulle het nie hulle pensioenbydraes gemaak om politieke doelwitte te finansier nie. Wanneer politiek, persoonlike belange en beleggingsbesluite in een vloei, is die prys die toekoms van gewone mense. Ten slotte. Die OBK en die GEPF bevind hulle op ‘n kritieke kruispad. Hervormings kan die pad baan na groter deursigtigheid en sekuriteit, maar die sukses daarvan hang af van daadwerklike implimentering en ‘n verbintenis tot goeie korporatiewe bestuur. Die OBK se stabibliteit is nie bloot ‘n tegniese kwessie nie; dit is ‘n toets vir die land se vermoë om groot staatsfondse verantwoordelik te bestuur en die belange van miljoene werknemers te beskerm. Geskryf deur Koos van die Waterberge vir Bovest

Wanneer moet ons met ons kinders oor geld praat?

By PJ Botha • September 1, 2026
Ek het self drie kinders en dink gereeld oor hoe en wanneer ’n mens hulle by die familie se finansies moet begin betrek. Waar trek ’n mens die lyn tussen om vir jou kinders goeie geleenthede te gee en om hulle te bederf? Moet hulle sakgeld ontvang? Moet hulle daarvoor werk, of moet dit gekoppel wees aan die waarde wat hulle skep? En wanneer begin ’n mens met hulle praat oor wat die familie besit en wat hulle moontlik eendag kan erf? Daar is baie verskillende sienings hieroor, en ek is nie seker dat daar net een regte manier is nie. Elke kind en elke familie verskil. Wat vir die een gesin werk, gaan nie noodwendig vir ’n ander werk nie. Waarvan ek wel al hoe meer oortuig raak, is dat ons met ons kinders oor geld móét praat. Die gesprek begin lank voor ’n erfenis Wanneer kinders nog jonk is, hoef die gesprek nie oor die waarde van die familie se beleggings of eiendom te gaan nie. Dit kan bloot begin by hoe geld werk. Hulle kan leer dat ’n mens nie alles kan kry wat jy wil hê nie. Geld word verdien, ’n deel word bestee, ’n deel word gespaar en ’n deel kan gebruik word om ander mense te help. Sakgeld kan ook deel van hierdie leerproses wees. Sommige ouers gee ’n vaste bedrag sodat kinders kan leer begroot. Ander verkies dat kinders daarvoor moet werk of op ’n manier waarde moet skep. Albei benaderings kan waarskynlik werk. Die belangrikste is dat kinders begin verstaan dat geld keuses, verantwoordelikheid en gevolge meebring. Namate hulle ouer word, kan die gesprek ontwikkel. Hulle kan meer leer oor skuld, belasting, beleggings, saamgestelde groei en waarom ’n mens soms vandag iets prysgee om later meer keuses te hê. Dit beteken nie dat ’n mens noodwendig vir hulle presies hoef te vertel hoeveel geld daar is nie. Om kinders finansieel op te voed en om die familie se finansiële syfers bekend te maak, is nie dieselfde ding nie. Wat ons by ouer kliënte sien Hierdie gesprek word belangriker namate ouers ouer word. Ons sien gereeld families waarin die ouers al die finansiële besluite geneem het, terwyl die kinders min weet van hoe die familie se sake gestruktureer is. Die kinders weet dalk nie waar die beleggings gehou word, wie die adviseurs is, wat in die testament staan of wat die plan vir die besigheid, plaas of ander eiendom is nie. Dit raak veral belangrik wanneer daar verskillende bates en verskillende kinders betrokke is. Gaan die besigheid na een kind? Gaan die plaas na ’n ander? Hoe word die ander kinders billik behandel? Is daar genoeg kontant in die boedel om belasting, koste en ander verpligtinge te betaal, of sal bates noodgedwonge verkoop moet word? Dit is nie maklike gesprekke nie. Ons stel dit dikwels uit omdat niemand graag oor afsterwe wil praat nie. Dit voel ongemaklik en ver weg. Die ironie is egter dat ons almal weet dit gaan een of ander tyd gebeur. Ons weet net nie wanneer nie. Maak dit ’n menslike gesprek ’n Familiegesprek oor finansies hoef nie ’n formele vergadering te wees waarin elke bedrag en dokument op die tafel geplaas word nie. Dit kan eenvoudig begin met: “Ons wil hê julle moet verstaan hoe ons sake werk en wat die plan sal wees indien iets met ons gebeur.” Van daar af kan ’n mens verduidelik: Wie die belangrike adviseurs en kontakpersone is. Waar die testament en ander dokumente gehou word. Hoe die beleggings, trust, besigheid of plaas gestruktureer is. Wat met die verskillende bates behoort te gebeur. Wie waarskynlik verantwoordelikheid vir bepaalde sake sal aanvaar. Waarom sekere besluite geneem is. Dit gee kinders ook die geleentheid om vrae te vra en moontlike misverstande uit die weg te ruim terwyl die ouers nog self die redes vir hul besluite kan verduidelik. Begin by die waardes, nie die waarde nie Die belangrikste gesprek gaan waarskynlik nie oor presies hoeveel geld daar is nie. Dit gaan oor die verhaal agter die geld. Hoe is dit opgebou? Watter werk, opofferings en risiko’s was nodig? Watter geleenthede moet dit skep? En watter verantwoordelikheid kom daarmee saam? Goeie boedelbeplanning gaan dus oor meer as ’n testament, belasting en voldoende kontant in die boedel. Dit gaan ook daaroor om die mense wat die bates gaan ontvang, voor te berei vir die verantwoordelikheid wat daarmee saamkom. Ons moet daarom nie net vra: “Wat gaan ons kinders eendag erf?” Ons moet ook vra: “Verstaan hulle wat hulle gaan erf, waarom dit opgebou is en wat ons hoop hulle daarmee sal doen?” Daar is dalk nie een regte manier om met kinders oor geld te praat nie. Maar om nooit daaroor te praat nie, is waarskynlik die grootste risiko van almal.